logo

Moeders. Een portret

Het verhaal van Moeders. Een portret

Dankbaar werk

“Zeg Willem, jij fotografeert hè?”
“Jawel”, was mijn antwoord op de vraag van een vrouwelijke klant die bij mij in de winkel stond.
“Jij fotografeert hier toch allemaal mensen in de wijk?”
“Dat doe ik al een poosje ja”, zei ik, “maar wat wilt u vragen?”
“Nou Willem, ik zou mijn moeder graag op de foto willen hebben, die is erg ziek en gaat gauw dood.”
Ik moest even slikken.
“Heb je dan geen foto’s van haar”, vroeg ik.
“Ik heb weinig foto’s van haar”, was haar antwoord.

Moeder was een lief mens, maar niet de makkelijkste werd mij verteld. Er waren alleen foto’s van haar toen ze jong was, want in de familie werd weinig gefotografeerd. Ik twijfelde, zoiets had ik nog niet meegemaakt en wat zou ik aantreffen? Ineens ging mijn hart wijd openstaan en ik zei, “die maak ik voor je”.

Ik heb toen een afspraak gemaakt en toen ik eenmaal met knikkende knieën voor moeders’ adres stond, klonk vanuit de open deur, “kom er maar in jong!”.
Daar zat ze, rechtop in bed, kussens in de rug. Ze had zichzelf wat opgetut en was een shaggie aan het roken. Ik zag meteen dat ze echt doodziek was, haar lichaam was vel over been.
“Ze willen nog een portret van me, dus maak die maar effe voor ze”, sprak ze.
“Zit ik goed zo? Wacht even jongen, mijn gebit!”
Van het op de foto zichtbare lege schoteltje pakte ze haar gebit en deed dat in haar mond om er beter uit te zien.
Ik gebruikte de Minolta x 700 met de 35 mm en heb via het plafond geflitst. Toen ik wegging vroeg haar dochter om een paar afdrukken, het liefst een stuk of tien want er waren nogal wat kinderen.

Een week later was moeder overleden.
Ik ben de doka ingegaan en heb de afdrukken gemaakt. Ik was blij met deze plaat en heb die een plaatsje gegeven in mijn serie ’Levensbeelden’.
En de familie? Die was er wel heel gelukkig mee.