Ans

 

Elk huisje heeft zijn kruis(je)

Ik kwam Ans een keer op straat tegen, ze staat rechts op de foto. Zij duwde een karretje met daarin haar moeder en ’s middags deed ze hetzelfde, maar dan was haar vader aan de beurt.

Op mijn vraag of ik een keer langs mocht komen om een foto te maken, kreeg ik als antwoord dat de koffie klaar stond. Toen ik daar kwam, hoorde ik dat er nog maar weinig mensen bij hen op bezoek kwamen. Ze leefden wat geïsoleerd in een onbewoonbaar verklaarde, kleine woning. In de woonkamer stonden twee bedden voor haar zieke ouders. Er was nauwelijks ruimte voor drie personen.

Het gezin had betere tijden gekend, zo bleek uit de foto aan de muur. Tegenwoordig was het maar een trieste bedoeling, zelfs de hond schikte zich in zijn lot. Na wat verhalen te hebben gehoord, werd het tijd om een foto te maken. Pa werd uit zijn stoel gehesen voor de foto. De foto moest snel gemaakt worden, want Pa kon maar heel even staan.

 

Achteraf besefte ik dat Ans zichzelf dag na dag volkomen wegcijfert om haar ouders de zorg te kunnen geven die ze nodig hebben. Die gedachte maar door mijn hoofd spelen. De tijden zijn inderdaad veranderd… Liefdevolle zorg voor de medemens is een zeldzaam en kostbaar iets geworden…