Piet en zijn hond

 

Soms vraagt men mij wel eens hoe ik aan al die mensen kom, die ik tot nu toe heb mogen portretteren.

Het antwoord is: gewoon vragen. Dat heb ik ook bij Piet gedaan.

 

Ik heb Piet leren kennen toen hij vaste klant van ons werd, ik werkte toen in de slagerij. Piet hapte graag in een pilsje en wilde daar een lekker balletje gehakt bij eten Van het een kwam het ander en Piet begon meer en meer te bestellen, zoveel zelfs dat ik het bij hem thuis ging bezorgen. Daar zag ik hem dan altijd samen met zijn hond, die erg veel op hem leek, vond ik. Bij Piet kon ik wel een potje breken, dus vertelde ik hem over mijn hobby en vroeg of hij een keer voor mij wilde poseren. Geen probleem voor Piet, afspraak gemaakt en een week later stond ik dus met de bestelling en de camera voor de deur. Ik werkte toen met de Mamiya C330 met een 135mm lens.

 

Piet in de tuin voor de schutting geplaatst, zwarte lap er overheen gehangen, tuintafel er naast en de viervoeter er op. Film in de camera, een Ilford FP4, licht meten en even gevraagd of Piet mij aan wou kijken en klik, daar was de foto (10 minuten werk).

 

Het is al even geleden en inmiddels is deze foto een klassieker geworden, al zeg ik het zelf. Dat zijn toch leuke herinneringen die je zo maar even meepakt in het omgaan met mensen.