Gedachtenspinsel

 

 

Het is in de 35 jaar dat ik mensen fotografeer nooit mijn bedoeling geweest ook maar enig kermisgelach te veroorzaken met mijn portretten. Altijd staat de integriteit voorop. Voor mij staat als een paal boven water dat ik die integriteit moet bewaken als bescherming voor de door mij geportretteerden. Dat het me gelukt is die integriteit te bewaken, wordt bevestigd en beaamd door critici van mijn beide boeken.

 

De glamour van de verborgen schoonheid

Ik ga niet bewust op zoek naar mensen die afwijken van de standaardnorm, ofschoon het mij wel boeit. Ik kom ze iedere keer weer tegen op mijn pad, loerend over mijn brilletje op zoek naar de schoonheid van de mens, maar bovenal naar het geluk!
Je kunt het betwisten of het typologie noemen, wat  een benaming  schijnt te zijn in de fotografie bij de zoektocht naar een thema om uit te spitten.

Ik heb in al die jaren de wereld willen laten zien dat er naast de glamour- en glitterfotografie – wat overigens bijzonder goed wordt gedaan – er ook een andere schoonheid is. Een schoonheid die soms diep binnenin verscholen zit. Vaak zijn dit mensen die bij het uitdelen van de genen al in de baarmoeder minder goed bedeeld zijn dan vele anderen.
Door de jaren heen krijg ik steeds meer oog voor die verscholen schoonheid en voel ik dat steeds beter aan.
Ik zie het geluk dat men uitstraalt en ik voel de warmte en de liefde waarmee ik als fotograaf benaderd wordt door mensen, die meestal heus wel weten dat ze anders zijn maar dat accepteren, zich schikken in hun lot, en de veelal uitmuntende verzorging om hen heen van begeleiders of mentors koesteren en dankbaar zijn voor wat ze wél hebben en krijgen.
Soms zijn mijn geportretteerden wat triest, soms zijn de bijverschijnselen van medicatie zichtbaar. Maar meestal krijgen ze toch een arm om hen heen en een liefdevolle blik van diegene die die arm om hen heen slaat. En bijna altijd doet dit het verdriet en de somberheid omslaan in een gulle lach en plezier.

 

Observatie en de moraal van het verhaal

Door mijn fysieke problemen, begeef ik mij vooral op terrasjes, in donkerbruine cafeetjes, en andere lokalen waar gegeten en gedronken wordt. Daar gebeurt ook van alles om je heen wat je vanaf je stoel kunt gadeslaan, eigenlijk hetzelfde als op straat gebeurt. Fotograferen is vooral goed kijken en het beheersen van de kunst van het weglaten.
Al loerend over mijn brilletje observeer ik mijn omgeving. Als ik mooie momenten zie, dan leg ik die soms als snapshot vast. Maar het gebeurt ook wel dat wanneer ik een prachtig karakteristiek hoofd zie, ik opsta en de vraag stel ‘… mag ik?’ Meestal krijg ik een volmondig ja en dan heb ik weer een portret toegevoegd aan mijn inmiddels omvangrijke  archief.

Wat ik vaak zie gebeuren op deze locaties is dat mensen neerstrijken aan een terrastafel, vlug met elkaar overleggen wat ze zullen bestellen en vervolgens voor lange tijd langs elkaar heen kijken, geen woord wisselen, soms diepe zuchten slaken en heel vaak op hun klokje kijken.
Regelmatig denk ik, die mensen moeten een cursus lachen volgen. Aangekleed van top tot teen in dure outfits, op de parkeerplaats staat vaak voor meer dan een halve ton op vier wielen, maar geen gram geluk… tenminste, dat stralen ze voor mij niet uit. Praten met elkaar is schijnbaar niet meer aan de orde en een lolletje tussendoor, wat is dat?
Ik weet maar al te goed dat ieder zo zijn eigen problemen en zorgen kan hebben, toch heb ik niet de indruk dat iedereen die het vertier zoekt in uitgaan, die ook werkelijk heeft. De moraal is dat ik graag eens een aantal van die notoire zwijgers en langs-elkaar-heen-staarders op hun schouder zou willen tikken, mee zou willen nemen naar de bijzondere mensen van wie ik die portretten heb gemaakt.
Die mensen die ik op mijn pad tegengekomen ben, die plezier hebben, waar wel gelachen wordt met elkaar ondanks een soms diep trieste situatie. Die mensen bij wie de schoonheid van binnen zit, die nog knuffelen met elkaar. Velen van hen zouden graag die cursus lachen willen geven aan de buitenwereld .

Zomaar een Kronkel die ik schrijf. Of het gelezen wordt, wellicht een andere kijk op het leven brengt, ik weet het niet! Als het doordringt bij twee van die types aan zo’n terrastafel, is mijn kronkel geslaagd.