Snoepdoos voor fotografen

 

De volkswijken van Antwerpen

Heerlijk slenteren door de volkswijken van Antwerpen, waar ik jaren terug deze foto maakte. Veel lange smalle straten, met de rolluiken vaak dicht. Op heel veel straathoeken kleine kroegjes. Voor veel bewoners zijn die kroegjes een vaste stek. Eén dag gesloten en zes dagen is er altijd wat te doen. Op welke dag je ook maar ergens naar binnen struint, er is altijd een gastvrije kastelein en zijn klanten zijn net zo vriendelijk.
“Ga zitten jong, waar kom je vandaan?”
Je geeft antwoord, maar de laatste woorden van wat je wilt zeggen zijn er nog niet uit of ze nemen het gesprek al weer over. “Kijk man, ik woon hier al jaren”.
Dan krijg je meestal een levensverhaal te horen, zomaar helemaal voor niets, zo op je bord.
Je toont je oprechte interesse, je luistert met een aandachtig oor en stoort niet in het verhaal.
“Hoe denk jij daar nu over?”
“Tja, ik ken u net tien minuten maar kan alleen maar zeggen: dingen lopen zo in het leven. Iedereen heeft zijn eigen rugzak, de een wat voller dan de ander”.

 

“Lust je een pintje van mij?”

“Dat is waar jong. Kom lust je een pintje van mij?”
“Nou eentje dan.”
“Op een been kan je niet lopen jongen.”
Het worden er dus twee, maar kleintjes hoor.
Dan komen de verhalen over de buurt, een aantal klanten gaat zich er mee bemoeien. Vaak versta ik het niet eens, want dialect. Ik knik dan maar beamend en geef de gulle gever van de twee kleintjes pils een bak koffie, die ik zelf het hardst nodig heb.

 

Wat voor een kodak (Vlaams voor camera) dat is

Enfin…, mijn camera komt op tafel, wat voor een kodak dat is. Kleine uitleg en natuurlijk mijn vraag: “mag ik…” Geen probleem. De veldwachter geniet rustig van zijn pint, dus ziet er ook geen kwaad in. Twee opnamen en het staat er op.
“Allee jong nog veel plezier. Dankjewel voor de consumpties hoor.” “Graag gedaan.”
“Het had niet gehoeven, koffie smaakt mij niet zo tussen mijn pinten door.”
Op naar een paar straten verder, maar weer eens voor de gezelligheid zo’n buurtcafé in duiken. Eigenlijk overal het zelfde verhaal, maar ik houd het verder wel op frisdrank en vraag eerst of ze een pilsje of koffie willen.
Ik kwam altijd wel weer met een paar mooie platen thuis.

 

Een plaat trekken mag gerust

Nu na een aantal jaren ben ik weer veel in Vlaanderen, wat verder de streek in en vertoef veel in de mooie stad Oudenaarde en omstreken of het prachtige Gent. Het is overal nog precies zoals het toen was,. Reuze gezellig, zeer gastvrij, de kodak bij je is geen probleem en een plaat trekken mag gerust.
België was, is en blijft door alle jaren heen een snoepdoos vol lekkers voor fotografen. Helemaal niet verwonderlijk dat daar grote namen in de fotografie vandaan komen.