Subjectiviteit en emotie

 

Foto’s kijken blijft een subjectieve bezigheid. De maker kan zijn emoties hebben bij de foto, het moment, een gesprek, of herinnering aan, om maar wat te noemen. De beschouwer heeft daar absoluut geen boodschap aan, voor hem of haar hangt daar een foto aan de muur of staat de afbeelding op het scherm. Het is wat het is, het boeit je of niet. Dat weet ik als fotograaf maar al te goed, toch wil ik over deze foto de emotie die het in mij oproept wel kwijt in deze Kronkel.

 

Er uithalen wat kon

Na een ziekte van vier jaar (eierstokkanker) overleed mijn vrouw Margareth in februari 2009 aan deze ziekte. Haar wens was om Parijs nog eens te bezoeken. Daar hebben we samen aardig wat voetstappen gezet en volop genoten van het culturele leven in die prachtige stad. In december 2008, acht weken voor haar overlijden zijn we naar Parijs gegaan en hebben voor drie dagen een hotel geboekt. De kracht was er bijna niet meer, maar de wilskracht des te meer. Mijn broer en schoonzus gingen met ons mee en bestuurden de auto, eenmaal in het hotel eerst wat rusten en toen wilde Margareth Parijs in, ze wilde zo weinig mogelijk missen en er uithalen wat kon.

 

Een reis met een dubbel afscheid

Het was voor ons een reis met een dubbel afscheid. Afscheid van elkaar en van de dingen die we zo graag deelden. Ik had de camera wel bij me, maar dieheb ik slechts twee keer gebruikt in die drie dagen. De eerste keer was bij een bezoek aan de Sacré Cœur. Margareth liep metal haar wilskracht de trappen op naar de basiliek, terwijl ik met mijn reumaklachten de lift moest nemen. Eenmaal in de basiliek brandden we samen een kaars. Ik vroeg haar of ik dat emotionele moment vast mocht leggen; geen bezwaar zoals ik in mijn boek Timeless schrijf. Margareth was zelf heel creatief, voelde dingen aan en was mijn klankbord wat mijn beelden betrof. Meestal had ze het bij het rechte eind.

 

Dan neem je nog een goeie mee naar huis

Tijd voor koffie en lunch was er ook. Toen we zo’n typisch Parijs straatcafé binnengingen, zag ze deze man zitten schrijven. Zijn vingers – krom van de reuma – gleden met het tempo van een slak over het papier. “Pak die maar” zei ze, “daar in de hoek, dan neem je nog een goeie mee naar huis.” Na enige handgebaren mocht ik de foto maken. De lunch duurde bijna de hele middag, beetje plezier moest er ook worden gemaakt, vond ze. Nou dat werd er ook… Dit is dan een verhaal achter de foto.Het is een verhaal zoals ik er meer schrijf, maar bij deze foto is heteen verhaal dat mij persoonlijk raakt. Ik ben nogal een open mens en dan ben je vaak kwetsbaar, maar toch wil ik het verhaal achter deze foto op papier en op internet zetten, als een dierbare herinnering.