logo

Parijs. Een gedicht van Lieve De Bleeckere

paris
In haar straten reizen ruisloos
onzichtbare stromen van oude gedachten
– ver van levenloos –
als in een bateau-mouche.
Niets is in scène gezet
in dit lichthartige spektakel.

Waar toch ranzigheid zich laat vermoeden
in oude stegen
staat een engel op wacht.
– Hij wacht, hij weet –
…“A Paris, on a inventé le plus-jamais-malheureux, Monsieur.”

Haar schoonheid van poederige
glamour moet wijken.
Een herinnering, geur van oude was,
door glas, op palissander,
zo spiegelt de tijd haar.

Parijs is oud en jong tegelijk.
Volmaakte illusie als een zeepbel,
zelfs al barst ze, blijft haar ijlheid hangen
in de schaterlach
van verwonderde kinderen…

Ze is een zwijmelende geliefde
die zich overgeeft
aan alle liefkozingen,
die van de liefde, 
die van de troost.

´s Avonds zingt ze melancholie in tremolo.
Haar glazen eeuwigheid weerspiegelt zich
ingetogen in haar minnaars ogen.

De grandeur van bomen is hier
anders dan elders.